दोस्त - व .पु काळे
दोत िम या शदापेा मला, ‘दोत’ हा शद जात आपुलकचा वाटतो. आिण याहीपेा हंदी भाषेतील ‘यार’ हा शद जात िजहायाचा वाटतो. ‘छोडदो यार’ या वायात काही वेगळीच खुमारी आहे. इंजी भाषेतील हा शद वेगळं काही सांगतो. येक अर मैीची वीण प करत नेणारी. मैीचं नातं हे सवे नातं आिण यातया यात या शदातलं अर न् अर ययकारी करणारी िममंडळी परदेशात भेटली, तर सोयाला सुगंध आयामाणे वाटतं. बृहमहारााचं मराठी अिधवेशन १९८९ मये डेॉईटला झालं. ितथे अय हणून जायाचा सुयोग माया भायात होता. परदेशामये आपयासारखी माणसं पांगळी असतात. पण ‘अितिथ देवो भव:’ असं हणायया ऐवजी ‘यजमान देवो भव’ असं हणायला लावणारी अनेक िममंडळी भेटली. उमेश घोडके, डॉ. िबलोलीकर, गोपाळ मराठे, गणपुले, दलीप िचे, राजन गडकरी, सुधीर सौर, राकर आठले, डॉ. पाटील, सदािशव काळे, शिशकांत कराणे, भारत दळवी, आपटे, अिनल देशपांडे, धनंजय गुजर, करंदीकर आिण डॉ. अिवनाश कािनटकर. या सव िमांत डावं-उजवं ठरवणं अशय आहे. या सव मंडळनी मला तळहातावर झेललं. मी पृवीतलावर नसून, नंदनवनात आहे, असं वाटावं इतका सुखात होतो. यानंतर पुहा परदेशगमनाचा योग येईल असं वाटलं नहतं. पण अचानक बँकॉक, संगापूर, हाँगक...